Wauw, ik won een foto-award. Hoe vet is dat! Ik kon zelf helaas de prijs niet ophalen, want ik was in Luleå in Zweden, voor een werkklus. Hoe ik het heb ervaren om een prijs te winnen? Je leest het hier!

Twee dagen geleden zat ik op mijn hotelkamer met een collega/vriendin en ging ik even mijn mail checken. Ik zag een mail binnenkomen van Noorderframe.

Noorderframe is een fotowedstrijd die ik in januari tegenkwam online. Het wordt georganiseerd door drie grote kranten: Leeuwarder Courant, Frieschagblad en Dagblad van het Noorden, voor fotografie gemaakt in het noorden van Nederland. Mijn Noorder trots kon het niet laten om toch iets in te sturen. Weer een paar weken later, toen ik al helemaal vergeten was dat ik hieraan mee wilde doen, kwam er een nominatie binnen. Ik was genomineerd in de categorie “mijn noorderling, beroepsmakers” voor mijn ingestuurde fotoserie over Quinta en haar gezin dat zelfvoorzienend leeft. Dit was natuurlijk reden voor feest! Want hoe vet is het om genomineerd te worden voor een fotografie award. Ware het niet dat deze nominatie uitkwam, vlak na het nieuws dat mijn Pake (Fries voor opa), nog maar een paar dagen te leven had. Ik heb de nominatie even online gedeeld, maar verder heb ik er niet heel veel mee gedaan, mijn hoofd stond er niet naar.

Gister zat ik op mijn hotelkamer met Marieke, en ging ik even mijn mail checken. Ik zag een mail binnenkomen van Noorderframe. Ik had ze vorige week gemaild dat ik niet naar de prijsuitreiking en niet naar de expositie kon komen. Ik zit namelijk in Luleå, Zweden. Het is nu ik dit schrijf dinsdag. Zondag begint mijn hoofdopdracht waarvoor ik hier eigenlijk ben. Maar, ik ben er al een week, want samen met Marieke ging ik hier leuke dingen doen, en mooi werk maken. Zo fotografeerden we Sami, een ijsvisser en een meneer die ijsbaden neemt (met -30 graden, WAT?!)

De mail leest dat ze het erg jammer vinden dat ik niet kon komen, ik was namelijk niet met lege handen naar huis gegaan. Oftewel, ik denk dat ik heb gewonnen. Maar goed, als sportfotograaf weet ik ook: pas juichen als je over de lijn bent. Ergens geloof ik namelijk niet helemaal dat ik echt heb gewonnen. De vraag luidt: Of ik dan een afgevaardigde kon sturen. Nou ik mem bellen, en ja, mem, heit en Frouke (zusje) wilden wel heen. En Frouke zou mijn award wel in ontvangst nemen.

Fotocredits: Marten Duit

Zo gezegd zo gedaan. Via Whatsapp berichtjes kreeg ik alles mee en nam mijn zusje de prijs in ontvangst! Toch een gekke ervaring. Want ik zat alleen, op mijn hotelkamer, ver van iedereen die ik ken in mijn eentje te vieren dat ik dit had gewonnen. Maar goed, blijdschap overheerste want ja, hoe vet is dit nou! Een prijs voor mijn fotografie werk.

De dagen erna krijg ik veel opmerkingen, complimenten en vragen over mijn prijs! Want in Zweden komen langzaam alle mensen binnen met wie ik werk daar. Mensen die ik ken, vrienden, collega’s. Ook krijg ik veel berichten van mensen. Hoe eenzaam het winnende moment was, zo gezellig was het vieren. Het was geen echt feestje, maar er werd genoeg over gesproken!

Als ik weer thuis aankom staat de award op mijn kamer. En een paar weken later was er een tweede expositie georganiseerd, deze kon ik gelukkig wel bezoeken en dat heb ik dan ook twee keer gedaan! want ja, hoe vet is dat!

Aangezien ik er niet bij was, kon ik geen grandiose legendarische overwinningsspeech geven 😉 Maar ik wil Quinta toch even speciaal bedanken voor haar gastvrijheid. Want daardoor is dit gelukt🙌🏼. Alle andere winnaars ook van harte gefeliciteerd met jullie prijzen! Al het werk zag er fantastisch uit(via m’n schermpje😉).